Hoşgeldiniz  

KAMÂL ADINI ALMAKLA SÜREÇ BAŞLAMADI! III

Mehmet Zehir | 30 Eylül 2020 | Köşe Yazıları


Mehmet Zehir
mehmetzehir@hotmail.com.tr

KAMÂL, asker demektir.

KAMÂL, kale demektir.

KAMÂL, ordu demektir.

KAMÂL, il (devlet) demektir.

Asker (Arapça) sözcüğünü orduda görevli bulunan, erden mareşale değin herkes diye tanımlamış bazı sözlükler.

Arapça kökenli nefer sözcüğü de rütbesiz asker diye bazı sözlüklerde tanımlanmış.

Türk Dil Kurumu (TDK) ’ye göre asker sözcüğü ise şu anlama gelmektedir:

– Orduda görev yapan erden generale kadar herkes
– Askerlik görevi veya ödevi
– Er
– Topluluk düzenine saygısı olan, disiplinli
– Yurdunu iyi koruyan, kahraman özelliği taşıyan

Öncelikle Türk Dil Kurumu, Türkçe kökenli bir sözcük üretememiş olması veya atlarımızdan bize miras kalan sözcükleri dahi kullanmaması sanırım bizlerin her şeyden daha çok ihtiyacımız olan bir zihniyet devrimi olduğu gerçeğini yüzümüze vurmaktadır.

Yukarıda Türk Dil Kurumu’nun açıkladığı asker sözcüğüne verilen anlamlardan bir anlamlı tümce kurup, asker, nefer sözcüğünün tek bir manada toplanmasına çalışsak inanın kimse kendi algısında oluşan asker veya nefer sözcüğündeki anlamı bırakıp ben dahil bir başkasının ileri sürdüğü tanımı kabullenmez.

Çünkü yıllar yılı insanların GENETİK YAPISI TÜRK, ancak DÜŞÜNCE SİSTEMİ TÜRKLÜĞE KARŞI olan bir dil ile geliştirilmeye çalışıldığı için herkes kendisince içselleştirdiği manayı ancak ve ancak ciddi bir zihniyet devrimi ile ancak değiştirmeye başlar; bu devrim aynı ciddiyet ile devam ettirilerek birkaç kuşak sürdürülmesi halinde içselleşmiş olabilir!

Sosyal Bilimler Dergisi 4 Mayıs 2017’de çıkardığı yayımında Türkiye’nin Askerlik Sisteminin Tarihsel Süreç Bağlamında İncelenmesi başlıklı makalesinde Cengiz ÖZGÜN incelemiş: 211 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanunu’nun 2. maddesi “Askerlik” ve “Asker”in tanımını yapmaktadır. Buna göre asker ve askerlik “Askerlik: Harp sanatını öğrenmek ve yapmak mükellefiyetidir. Asker: Askerlik mükellefiyeti altına giren şahıslara (Erbaş ve erler) özel kanunlarla Silahlı Kuvvetlere  katılan (intisabeden) ve resmi bir kıyafet taşıyan şahsa denir.”

Asker sözcüğünün aslı Arapçadır ve yazılışı “ESKR”dir. Zamanla dilimize asker olarak yerleşmiştir.  Bu sözcüğün her tamgasının anlamı vardır. Asker (ESKR) sözcüğü askerlerden beklenen nitelikleri ifade eden sözcüklerin ilk harflerinden oluşmaktadır.

SÖZCÜĞÜ OLUŞTURAN HER TAMGANIN ANLAMI VARDIR.

Kara Kuvvetleri Devamlı Emirler Muhtırasında açıklandığı gibi, her bir harfin kapsadığı anlam özetle aşağıdaki gibidir.

Sözcüğün harflerini ele aldığımızda;

(E)“Ulviyeti Ruhiye” (yüksek bir ruh yapısı) anlamını taşır. Bu ruh, yüksek duygu ve düşüncelerle beslenmiş bir öz yapıyı göstermektedir.

(S) tamgasının, anlamı “Selamet’i Fikriye” (doğru ve sağlam düşünce)’dir. Asker, bir konuyu iyice düşünüp inceleyerek yargıya varır, bir sorunla karşılaştığında, konuyu akıl süzgecinden geçirerek her zaman bir çıkar yol arar, bulur ve savunur.

(K) tamgası, “Keramet’i Tabiye” (yöntem buluculuk ve seziş) anlamına gelir. Bilimsel esaslara dayanan, buluculuğu ve önceciliği esas alan askerlik sanatı, taktik ve strateji yöntemlerini en iyi şekilde bilmek ve uygulamakla kendisini göstermektedir.

 (R) tamgası, “Riyazat’i Bedeniye” (beden dayanıklılığı) demektir. Asker ruh gelişmesi ile birlikte, beden gelişmesini de sağlamış olmalıdır. Askerin beden yapısı, her türlü doğa koşullarına, yokluk ve zorluklara alışmış olmalıdır.

Sanıyoruz ki düzenli ordusunu M.Ö 209 yılında kuran Türkler, bu sözcüğü her ne kadar Arapça’dan alıp kullanmışsakta; bu sözcüğü oluşturan tamgalara Türkler için asker sözcüğünü ifade edebilecek değerleri sözcüğü oluşturan tamgalara koyarak yaşatmışlardır. Belki de bunlar yapmaktan daha kolay ve kalıcı olması gereken; sözcüğün Türkçemizin dışına çıkararak Türkçe aynı manaya veya aynı mananın daha ötesinde geçebilecek var olan sözcüğümüzü yok ise üreteceğimiz sözcük ile kökü ve ekleri ile aldığı bütün manalar buram buram Türklüğü ifade eden her tamga için anlamlar yüklenmelidir.

ASKER SÖZCÜĞÜNÜN ETİMOLOJİSİNE BAKTIĞIMIZDA:

Ar ˁaskar عسكر [#ˁskr] ordu = Fa laşkar لشكر ordu → leşker leşker

Tarihte En Eski Kaynak

“ordu” [ Dede Korkut Kitabı (1400 yılından önce) : Tekür daχı askerini cem edüp karşu çıkdılar. (Bu kaynak kayıtlara geçmiş ve bu kelimenin kullanıldığı yazılı ilk kaynaktır. Kullanımı daha öncesinde sözlü olarak veya günlük hayatta yaygın olabilir.)

Kelime Kökeni

Arapça ˁskr kökünden gelen ˁaskar عسكر  “ordu” sözcüğünden alıntıdır. Arapça sözcük Farsça laşkar لشكر  “ordu” sözcüğü ile eş kökenlidir. 

Peki düzenli ordusunu M.Ö 209’da kuran Türkler, ilk resmi kaydı M.S 1400’de literatüre geçmiş olan bir sözcüğü ne olarak kullanıyordu?

23 Kez Görüntülendi.
Etiketler:
Yorumunuz
Konu hakkındaki görüşleriniz nelerdir?

EN SON HABERLER

© 2017 Haber Marmara Gazetesi Tüm Hakları Saklıdır ~ İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.